Hitlers boek, deel 1 - Ervaring van mijn leven op Aarde - door Hitler via het Interdimensionale Portaal
maart 2007
De Slotbeschouwing op mijn observaties
O
m mijn observaties te bevestigen, en nogmaals de basis van de oorzaak en realiteit van de redenen voor het bestaan te benadrukken, het volgende: beide polariteiten van het bestaan zijn gebaseerd op geld en sex, beide ervaringen zijn polariteiten waarbij de een staat voor leven in overvloed, succes en welvaart als een Koning, florerend en zich de luxe permitterend van schandelijke sex met meerdere partners die net als jij zwemmen in het geld. De andere: het bestaan van een pauper, je leeft in schaarste van zo’n beetje alles, angst hebbend om geld. De voortdurende arbeid als een ervaring van zwiepende zwepen die je vlees openrijten en het bloed siepelt uit de open wonden en je komt thuis om op je knieën naast je bed te knielen, voor God en voor zijn woorden van troost en genezing van de pijn, gecreëerd door het innerlijke conflict omdat alle pogingen om te overleven door geld te creëren, op niets uitlopen. Waar sex onderdrukt wordt door middel van ‘de zonden van de vaders’, sex uitroepend tot een heilige daad die alleen ervaren mag worden binnen het huwelijk met een persoon die opgesloten zit in hetzelfde religieuze geloofssysteem. De gedachte aan sex of zelfs het verlangen van het fysieke lichaam om sex te ervaren, vanwege de aangeboren aard van de mens om zichzelf sexueel te uiten, wordt met gefronste wenkbrauwen bekeken en creëert op zijn beurt angst voor sex.Dit zijn de twee uiterste polariteiten gecreëerd door systemen, de hoogste klasse in de maatschappij en de laagste klasse in de maatschappij. De middenklasse is geplaatst als een balans tussen de twee andere polariteit-uitersten. De middenklasse tevreden en hun bestaan accepterend, sommigen blijven middenklasse symbolen, en anderen reiken naar de sterren om hun ambities te bevredigen, door gezien en begiftigd te worden met het privilege van teveel geld en de mogelijkheid te hebben om hun sexuele fantasieën en verlangens te vervullen, uit te leven en te ervaren, en de wens en behoefte hebben om symbool van de hoogste klasse in de samenleving te worden.
Door de creatie van polariteit en het uitbalanceren ervan, hun solide fundament geplaatst als de moraliteitssystemen, en de bomen die uit die fundering groeien zijn de plaatsingen van vele religies en Goden of enig systeem dat gevolgd wordt. Het fruit dat aan de bomen groeit dat je de ervaring van jezelf in je leven noemt, je bestaan, je wereld, is sappig en zoet, vers en klaar om geplukt te worden door de demonen die het vruchtvlees verslinden en drinken van de sappen erin. Het fruit is de belichaming van onszelf, de demonen voorziend van genoeg voedsel daar je zo blindelings participeert in en met de systemen in de wereld, het onechte bestaan geschapen door demonen en gestructureerd door systemen. Gelovend dat de ervaring van jezelf in deze leugen, dit bedrog, wie je bent, waar is.
Ik spreek zonder omwegen. Ik spreek openhartig. Ik kom direct ter zake. Ik spreek de niet te ontkennen waarheid van het bestaan. Ik spreek de waarheid die mensen zolang onderdrukt hebben, dat zelf-ontkenning en rechtvaardiging de nieuwe onuitgesproken wet is geworden. Verdedigd, geaccepteerd en gesteund door eenieder die in bewegingen, volgelingenschap of groepen bestaat om zijn bestaan te beschermen, zijn wereld en de ervaring van zichzelf.
Mensen leven in bewegingen, groepen en volgelingenschap als beveiliging en bescherming tegen zichzelf, tegen anderen, tegen de rest van de wereld. Zij zijn bang om zichzelf daadwerkelijk de mogelijkheid toe te staan om alleen te staan en voorbij hun wereld, hun volgen, hun bewegingen en hun groepen te staan, bang dat zij de niet te ontkennen waarheid zullen zien zoals ik deed. Jullie hebben de waarheid onderdrukt, de waarheid ontkent en de woorden geproduceerd: “Onwetendheid is een zegen”. Groepen, bewegingen en volgelingenschap gevormd, gecreëerd, opgericht en geplaatst waarin jullie in staat zijn om elkaar te ondersteunen in het ontwikkelen van vertrouwenskringen.
Alleen hier in jullie vertrouwenskringen hebben jullie de moed en dapperheid om te spreken, tegen degenen die jullie meningen, gezichtspunten, observaties en ervaringen zullen ondersteunen. Je verzekert je ervan dat je groep, volgelingenschap of beweging staat als een beschaving, beschermd door compacte, ondoordringbare betonnen muren die zich uitstrekken tot aan de hemel, die volgens jullie, zelfs niet door God afgebroken kunnen worden. Een gecontroleerde omgeving creërend, alsof controle gelijk staat aan stabiliteit, vertrouwen, bescherming, veiligheid – de vergelijking waarop je de fundamenten van je bestaan bouwt.
Deze betonnen muur, deze muur is wat ik zou noemen, je vertrouwenskring en je verzekert dat je groepscultuur, jouw beweging, jouw volgelingenschap altijd hetzelfde dansje blijft, verstrengeld en zoveel mogelijke onderling verbonden. Hoe kleiner, hoe meer gebundeld, onderling verbonden en verstrengeld de groep, beweging of volgelingenschap, hoe veiliger en beschermder een ieder is - een ieder in de vertrouwenskring, de groepscultuur, de mogelijkheid gevend zijn wereld te controleren door een gevoel, een idee in hun mind dat zij de baas zijn in hun wereld en door de baas te zijn hebben ze vrijheid. In deze groepscultuur, in de vertrouwenskring, houden de mensen zichzelf voor de gek door te geloven dat zij nu veilig zijn, beschermd, vrij en stabiel in hun gecontroleerde, illusionaire, vertrouwenswaardige omgeving – ingestopt, verborgen en gescheiden van de rest van de wereld.
Elke cultuur als een groep, beweging of volgelingenschap is anders. Mensen zijn bang voor differentiatie. Mensen zijn bang voor verandering. Controle komt voort uit angst. Controle is nodig om stabiliteit te hebben, vertrouwen te hebben door stabiliteit, vertrouwen als de definitie waarin het bestaan een ervaring is van onveranderlijkheid, geen differentiatie, altijd dezelfde. Jullie gaan zover, tot zulke extremen om zeker te stellen dat jullie beschaving, jullie wereld, niet verandert, niet anders wordt. Het moet hetzelfde blijven, mag niet veranderen, anders worden – het zal niet veranderen, anders worden, omdat Jule je bestaan in deze realiteit hebben bepaald aan de hand van de ervaring van jezelf in jullie beschaving.
Jullie wil is de wil geworden om te controleren om de stabiliteit van je bestaan zeker te stellen, om geen enkele kans op verandering of differentiatie mogelijk te maken of te creëren. Jullie hebben je bescherming en veiligheid geplaatst in de betonnen muren die jullie beschaving omheinen. Jullie doen dit alleen maar uit angst, alleen mensen die constant in angst bestaan zullen zover gaan om zichzelf te beschermen.
De reden voor de verlammende angst voor verandering en differentiatie is dat jullie geen weet hebben, niet begrijpen en niet gewaar zijn van enige andere ervaring van jezelf in je bestaan, dan die je ervaart binnen de muren van je vertrouwenskring – jullie beschaving, de beweging, groep en volgelingenschap. Jullie bestaan alleen maar in en met één vergelijking als de wet van je zijn. Jullie mind is beperkt zodat jullie genoodzaakt zijn te leven in een gelimiteerde wereld, in een beperkt bestaan met een beperkt aantal mensen en relaties en beperkte participatie met de rest van de wereld.
Je zult geen richting hebben, geen hulp en geen ondersteuning wanneer je wereld, je bestaan, je beschaving en je vertrouwenskring ten onder beginnen te gaan. Je zult nergens heen kunnen omdat anderen die zichzelf hebben afgescheiden achter hun eigen beschermende betonnen muren, je niet zullen toestaan de deuren binnen te gaan naar hun eigen beperkte beschaving, want zij zijn gevangen in hun eigen angst voor verandering en differentiatie. Als ze je zouden toestaan binnen te komen, zou je de aanstichter van verandering en differentiatie kunnen zijn. Dit kan en zal niet toegestaan worden door andere beschavingen, andere vertrouwenskringen. Je zult buiten de beschermende, ondoordringbare muren blijven van alle beschavingen, en daar zul je blijven waar je onvermijdelijk zult sterven, jezelf elegant zult verwijderen van het bestaan om jezelf de marteling van de hongerdood te besparen. Of proberen een bestaan op te bouwen buiten de muren, waar je in vernedering en schaamte en spijt bestaat om je eigen beperkingen van geen onderwijs genoten te hebben en je leeft in smerige, door armoede getroffen huizen als de geexternaliseerde zelfdefinitie.
Dit is de consequentie van elke angst dat als er een verandering komt, alles uiteen zal vallen, in elkaar zal storten, tot niets zal verworden en zo zullen zij als wie zij zijn, uiteen vallen, in elkaar storten, tot niets verworden, niets hebben, niets zijn. Dat als de vergelijking, zo opmerkelijk ingeworteld, geïmplanteerd in je mind, wankelt met controle als de basis en het startpunt van het evenwicht, zal de gehele vergelijking nergens opslaan. Jij zult nergens opslaan, je wereld zal nergens opslaan. De reden is vanwege het feit dat jij en je wereld voortkomen uit het bepaalde aanvangspunt van controle als basis van de vergelijking die schijnbaar je wereld en wie jij bent, stabiliseert.
Jij en je wereld, alles is gecreëerd vanuit een enkele vergelijking. Je probeert het zo hard, zo hard om je bestaan en jezelf te behouden en te controleren, dat je de anderen vergeet die achter deze muren van je veilige fort bestaan, je gebruikt hen als motivatie voor je eindeloze strijd, ellende en gevecht om te overleven. Controle behouden is simpel een daad van overleven.
Misschien dat sommige beschavingen binnen de grote almachtige muren een enkeling zal toestaan door de grote almachtige deuren binnen te gaan om de dwaze, onnodige, dagelijkse taken te doen die de bevoorrechten weigeren te doen om hun handen niet vuil te laten worden – dit zou ze mogelijk associëren met boeren, als een vloek of voorspelling van een onvermijdelijk lot om dat te worden waar je zo bang voor bent in jezelf, als je het waagt jezelf te associëren met boeren, met slaven. Een structuur binnen de muren wordt tot stand gebracht waarbij de controleurs anderen kunnen controleren zoals ze zichzelf doen.
Slaven zullen jullie worden en als slaven zullen jullie bestaan, op neer gekeken als slaven en als slaven behandeld en bestempeld. De machthebbers moeten de slaven controleren, nog een vorm van bescherming tegen elke mogelijkheid van aanstichten tot verandering of differentiatie. Hun credo om de veiligheid van hun bestaan te garanderen binnen de muren als een hervormde, gezuiverde en rijk begiftigde en bevoorrechte beschaving, is om zichzelf niet toe te staan zichzelf te mengen met de slaven. Je doet wat er van je gevraagd wordt en maakt dat je wegkomt, naar buiten door de grote almachtige deuren naar je eigen met afkeuring bekeken, zielige, onbarmhartige excuus van een bestaan.
Jullie zijn onze dienaren, ken je plaats, slaaf. Ze zullen je achterlaten om weg te rotten in het vuil en viezigheid terwijl je elke morgen wakker wordt als een teken van in leven zijn en ademend terwijl de honger diep in je maag prikt alsof er van binnen naalden doordringen – de pijn van de honger het teken dat ik nog steeds hier ben. Ik heb weer een kans om mijn dagelijks brood te verdienen, om te overleven. De slaven zullen niet geaccepteerd, geassisteerd of ondersteund worden op welke manier dan ook, want dit zou gezien kunnen worden als een toestaan van zulke levens binnen de muren van de beschavingen die schoorvoetend, krachtdadig en op behulpzame wijze boeren toestonden om slaven te worden.
De bevoorrechten scheppen mogelijkheden voor de door armoede geslagen, bijna doodgehongerde slaven om zichzelf iets van troost te geven voor de onmenselijkheid van het toestaan van zulke levens. Om de schuld te onderdrukken, het verdriet, het medelijden, de zelfvernedering, de schande, de respectloosheid, de gruwel en onmenselijke emoties te onderdrukken, die klonteren in hun gehele wezen, geven zij kansen aan hen die niet zo bevoorrecht zijn als zijzelf. De creatie van slaven een definitieve, gerechtvaardigde ‘cover up’ van de waarheid welke de verantwoordelijkheid is die zij ervaren voor het niet opstaan en de ervaringen van de boer niet te veranderen door hem als gelijke te zien. In plaats daarvan word je behandeld als ongedierte, een besmettelijke ziekte en zo zul je behandeld blijven worden en je verdient het om behandeld te worden – volgens anderen.
Zoals ik al zei, de slaven zijn de motivatie voor anderen om hun verkregen vaardigheid om hun bestaan te controleren niet op te geven, hun fort, hun beschaving en hun vertrouwenskringen niet in te leveren. Dus moeten ze zeker maken dat slaven slaven blijven. En zo is het gedaan, jij als de slaaf bent het geheugensteuntje voor wat zou kunnen gebeuren als een zelf tot stand gebrachte ervaring, wanneer de controle wordt opgegeven.
De demonen hebben jullie, de systemen vingen jullie, mijn volk. Jullie liepen recht in hun val en merkten het niet omdat jullie jezelf hebben toegestaan om het te accepteren en vrede te hebben met je wereld, je bestaan en je ervaring van: het is nu eenmaal zoals het is. Dat is niet zo! Ik zie de absurditeit van jullie beperkte natuur in jullie mind en bestaan. De demonen hebben jullie in kleine, verstrengelde en onderling verbonden culturen van vertrouwenskringen gehouden, zoals groepen, bewegingen en volgelingschap, zodat jullie in dezelfde zelf-gecontroleerde, beperkte omgeving blijven.
Als jullie hetzelfde blijven, blijft je participatie en relatie met je bestaan en de mensen in je bestaan hetzelfde, je ervaring van jezelf blijft hetzelfde; jij blijft dezelfde; jij blijft dezelfde – zij slagen in hun meesterplan. Hoe beperkter je bent – hoe meer macht en controle zij over je hebben. Door jezelf toe te staan om te bestaan in een ingesloten, gescheiden, verborgen, verstrengeld en onderling verbonden, gelimiteerd, gecontroleerd leven, bang voor differentiatie en verandering - worden jullie de ratten in een kooi, onafwendbaar het voedsel voor slangen.
Hoe heeft dit alles een geaccepteerde manier van leven kunnen worden, mensen die in door armoede getroffen gebieden leven, dag in en dag uit, in onzekerheid of ze al of niet in een stuk brood kunnen bijten met hun al verrotte tanden, heftig kauwend om de leegheid van hun maag te vullen, een projectie van de leegheid van hun bestaan. Waarom door gaan te bestaan? Wat is het doel van leven in zulke vreselijke omstandigheden? Wat geeft je de kracht, de motivatie en doorzettingsvermogen om elke morgen weer wakker te worden met je gebruikelijke gezelschap – honger? Waarom is er niemand opgestaan, alleen, om een verschil te maken? Waarom is er niemand opgestaan voor allen zoals ik doe voor mijn land, mijn volk?
| < Vorige | Volgende > |
|---|