D
arryl : Oké, camera’s aan. Bernard, kun je ons een beetje van je achtergrond vertellen, ik veronderstel dat je zoiets als een lichtwerker was, een filosofisch type en kan je naar het punt gaan waar je geconfronteerd werd met een duivel – want je geloofde niet in hen.Dus als je ons een klein beetje kunt vertellen…
Bernard : Oké, ik groeide op in een christelijk gezin en ik was een herboren christen, een deel van de plaatselijke gebedsgroep. Ik nam aan alles deel en ik was er absoluut van overtuigd dat ik door Jezus gered zou worden. Dat zette zich door tot in mijn eerste jaren van mijn rechtenstudie op de universiteit.
De eerste keer dat mijn nieuwsgierigheid werd gewekt was toen ik een man ontmoette die naar me keek en dingen over me vertelde die niemand kon weten en ik was natuurlijk erg nieuwsgierig want het waren onmogelijke dingen, zoals op welke leeftijd ik welke ziekte had, dingen die plaatsvonden in mijn verleden, zelfs langer dan 10 jaar geleden.Dus stelde ik hem enkele vragen, ik realiseerde me toen nog niet wat er eigenlijk aan de hand was en hij gaf me een raar antwoord. Hij zei dat hij dat in mijn ogen kon lezen, dus ging ik op onderzoek. Het enige wat er dichtbij kwam was iriscopie. Dus deed ik enige iriscopielessen en las de boeken van Jensen. Hij schreef de basisboeken over Iriscopie en wat fascinerend was: in de ogen zit een kaart van het fysieke lichaam. Je kunt zien of er een ziekte broeit of dat een ziekte zich al gemanifesteerd heeft. Vandaar uit las ik een boel over homeopathie en was erg onder de indruk van het principe van de homeopathie, wat fundamenteel zoiets als genezen vooropstelt en dat de voornaamste medicijnen die ze gebruiken - de manier waarop ze het formuleren in de homeopathie - is werken met de geest van de substantie, het is als een afdruk, het is meer dan een vibratie, omdat zelfs op een niet na te trekken niveau – wat betekent op een niveau waar geen nameetbare vibraties werken – het effect wel meetbaar is.
Dus kennelijk moet je jezelf bestuderen, je kunt de boeken van Hahnemann lezen, voor Europa. Homeopathie is verspreid over de hele wereld en het gebruikt “wat hier is” om bij het corrigeren van disfuncties te assisteren.
Vandaar uit werd ik op een avond geconfronteerd met een vreemde gebeurtenis. Ik keek TV en op dat toneel veranderde dezelfde man die ik ontmoet had in mijn schoonvader. Op het volgende moment zei hij met een vreemde stem: “doe die TV uit”. Dus ik deed die TV uit en toen sprak een andere stem via dat lichaam en dat was de eerste keer dat ik blootgesteld werd, onverwacht, aan een dieptrance medium. Ik kwam toen tot de ontdekking dat hij dat al van kinds af aan kon en dat hij uitgebreid onderzoek had gedaan aan de universiteit van Witwatersrand in Johannesburg met mensen zoals prof. Haarhoff en Arthur Blacksley in studies naar bijzondere materialisaties, genezing en aanverwante zaken, en dat ze in sessies hebben gezeten waar materialisaties werkelijk gebeurden, wat geobserveerd werd door verschillende wetenschappers van de universiteit. Hij gebruikte zijn bijzondere gaven ook tijdens de 2e wereldoorlog, in dienst van het leger.
Dus hij begon me dingen te laten zien die ik nog nooit gezien had. Vanuit mijn perspectief begon ik ervan overtuigd te raken, dat als ik de bijbel correct begreep, dat als God alles is, dan is alles niets dan God, dat het kwaad of de duivel niet kan bestaan door de definitie van “almachtigheid”. Dus dat veroorzaakte ogenschijnlijk nogal wat schokgolven in de familie toen ik begon uit te leggen dat vanuit mijn perspectief de duivel niet kan bestaan volgens de geschriften en dat het enige kwaad in de mind van de mens zat.
Ik werd toen blootgesteld aan verschillende pastors van kerken die probeerden me ervan te overtuigen dat de duivel wel bestond en ze gebruikten daarvoor de Bijbel en ik vond dat nogal fascinerend, omdat ze de Bijbel gebruikten om me te overtuigen. Daar was ik echt niet in geïnteresseerd. Voor mij bestond hij eenvoudig niet.
De mensheid is in essentie – vanuit mijn perspectief – met goedheid verbonden, maar door blootstelling aan verschillende spanningen, omgeving, sociaal, cultureel enzovoort, werd de mens zwak in sommige opzichten. Wat vanuit mijn perspectief niet kan deugen, omdat wij Gods beeld en gelijkenis zijn en God kan geen fouten maken. Zo dacht ik erover, als ik de keuze zou maken, mijn reden om te zondigen, dan kies ik er niet voor een beeld en gelijkenis van God te zijn, wat op zich bedrog is, want ik maak een bewuste keuze van iets waarvan ik weet dat het een ontkenning is van mijn ware natuur volgens de geschriften.
Dus studeerde ik meer en meer, ik las een heleboel, ik ging naar verschillende ontwikkelings-groepen, meditatiegroepen. Ik deed onderzoek naar psychologie, om te zien of daar iets van waarde of bedrog te vinden is, ik had mijn schoonvader als dieptrance medium. Hij kon beide kanten doen, hij kon wijzen op gebeurtenissen die later zouden plaatsvinden, door te lezen, door eenvoudig hier te zitten en de gebeurtenis naar voren te brengen, naar hemzelf, alsof tijd plooibaar is en dan vertelde wat er ging gebeuren tot op bepaalde hoogte. En 50% van de tijd gebeurde het ook, 50% niet dus dat verwarde me dan een beetje: waarom gebeurde het niet?
Wat fascinerend is aan een dieptrance medium is dat er een poortbewaker is – de poortbewaker was altijd de eerste die sprak en die anderen toestond door te komen – dus het was wel duidelijk dat er een vorm van discipline was en op sommige momenten wilden wezens die dood waren doorkomen en spreken, speciale boodschappen proberen door te geven aan hun familie, te zeggen dat ze niet dood waren, maar werden dan snel verwijderd van het medium en de poortbewaker zei: “Sorry het was niet de bedoeling dat ze wat zouden zeggen, ze moeten in de rij staan en hun beurt afwachten”. Maar ze kregen nooit een kans om te praten.
Op dat punt beland las ik al heel veel channelingen van engelen, aartsengelen, de Michael lezingen. Ik bestudeerde veel verschillende Ramallah lezingen, Seth, van alles en ik vond veel dingen hout snijden, zin hebben, las de Pleiadian Agenda en tegelijkertijd deed ik meditaties en probeerde ik te begrijpen waarom we hier zijn, want naar het schijnt – ik vond iets fascinerends – dat paranormalen en mediums normaal nooit zichzelf kunnen helpen, ze kunnen andere mensen helpen, maar hun levens zijn gewoonlijk een puinhoop. Dat kun je zien, speciaal als je wat dichter bij hen komt te staan, gedurende de tijd dat ze het woord of de boodschap verkondigen, zijn ze iemand, maar op het moment dat ze dat niet meer doen, worden ze onmiddellijk een normaal persoon met gewone problemen, roddelen en doen ze van alles wat als “normaal” menselijk sociaal gedrag wordt gezien; wat in tegenstelling staat tot de boodschap die ze gaven. Dat vond ik heel vreemd, omdat het leek alsof ze twee levens leefden.
Ik vond dat niet logisch, maar wat wel duidelijk voor me was in die tijd, was dat ik dat schijnbaar interpreteerde als dat God op vele manieren testte en dat in essentie het over onze intentie en onze actie gaat.
Channelen
Ik had een gelukkige ervaring na mijn studie als politieman, 4 ½ jaar was ik bij de politie, getraind op massacontrole. Ik was een fraude detective en ik zag daar iets wat nogal ontmoedigend was. Ik had rechten gestudeerd en ik stelde vast dat in mijn tijd bij de politie er geen wet was… dat er geen bescherming was voor de gewone man, op geen enkele manier, waar dan ook, en dat er mensen zijn die opzettelijk, in de praktijk, slecht zijn.
Het werd me langzaam duidelijk, toen ik met mensen werkte en ik had inzicht om dingen te bespreken, zelfs met de crimineel, om hun gedrag te begrijpen, hun reden waarom en meestal waren ze of verslaafd aan drugs of ze waren hebberig – ze wilden veel geld of ze waren in financiële problemen. Geweld kwam meestal van alcohol. Dat was mijn ervaring tijdens mijn politietijd, wat de gevallen betreft waar ik mee geconfronteerd werd. Er waren ook groepen die samenwerkten, die het opzettelijk op de maatschappij voorzien hadden in de vorm van een GANG om inkomsten te derven. Hun doel was de goedgelovigheid van de gemiddelde mens. En ze konden er mee wegkomen, omdat de gemiddelde mens echt goedgelovig is en geen notie heeft dat ze opzettelijk bedrogen werden, voor hun ogen.
Gedurende die tijd bij de politie ontmoette ik een vrouw die psychometriste (helderziende) was. Wij gebruikten helderziendheid en ik testte psychometrie uitgebreid en vond een paar belangrijke punten, bijvoorbeeld als iemand een foto gebruikt voor een reading, hoe meer foto’s van een persoon men bij elkaar legt, hoe sterker het signaal is, hoe meer informatie ze in staat zijn te krijgen en wij keken naar de informatie en ik testte het door het na te gaan. En in sommige gevallen klopte het en in sommige gevallen niet. Wat erg duidelijk was, was dat de persoon die de informatie doorkreeg een bepaalde invloed had op de informatie door hoe ze het interpreteren. En daarom is het een nogal moeilijk iets en het lijkt alsof er een soort barrière is. Je kunt alleen bepaalde informatie krijgen.
Ik had in die tijd verschillende keren per week sessies met mijn schoonvader als medium. Dus ik was bevoorrecht, ik had mijn eigen full-time dieptrance medium. In het begin kon hij niet in trance gaan zonder de ontwikkeling van energie – wij gebruikten een kerkorgel, kerkmuziek, om de energie op te wekken, dan kwamen er wezens die spraken, overgegane mensen, de een na de ander en wij legden de sessies vast. Een uur lang en dan viel de energie. Wat ze zeiden was dat je een groep mensen bij elkaar moest zetten om de energie vast te houden. Wel, bij een dieptrance medium bijv. als de wezens doorkomen, verdwijnt de persoon en het medium herinnert zich niets.
Ik leerde op een bijeenkomst iets fascinerends, omdat mijn schoonvader dood wilde, hij probeerde uit het lichaam te gaan en ik was geïnstrueerd hoe hem terug in het lichaam te brengen, wat ze “hem terugtrekken” noemen en het was duidelijk dat hij buiten zijn lichaam was en dat we hem weer in zijn lichaam moesten zien te trekken. Dus begreep ik dat het mogelijk was je lichaam te verlaten. Ik begreep toen niet precies de impact van die speciale gebeurtenis, maar ik deed wat ze me vertelden te doen en ik trok hem terug in zijn lichaam. Zijn vrouw was er ook. Zij was er erg boos over dat hij dood wilde.
Hij wilde zijn lichaam verlaten en hij zei tegen me: je kunt niemand vertrouwen in de hemel. Je kunt NIEMAND vertrouwen. Ik vond dat vreemd en geloofde hem niet. Ik dacht dat hij gewoon kwaad was, omdat hij in de oorlog bepaalde dingen moest doen. Hij vond dat de hemel dat nooit op zijn bord had mogen leggen en hij gaf de hemel de schuld van de keuzes die hij had moeten maken. Dus ik dacht dat hij gewoon boos was en dat dit zijn vorm van wraak was aan de spirituele wereld voor hetgeen er in de 2e wereldoorlog was gebeurd. Omdat hij in de 2e wereldoorlog een keuze had moeten maken tussen twee vrienden die aan verschillende kanten van de oorlog stonden, en hij de ene moest doden om de andere te beschermen en hij had de keel van die ene door moeten snijden, omdat het in de gevarenzone was, achter de linies, dus verafschuwde hij absoluut wat hij had moeten doen.
Dus stelde hij me bloot aan discussies met vele honderden wezens, die honderden jaren geleden op Aarde leefden en die hun bestaan wilden vertellen. Een van de wezens die ook doorkwam was keizer Wilhelm von Hohenzollern van Beieren. We hadden vele discussies met vele verschillende wezens. Ofschoon geen van de discussies ooit erg spiritueel waren, hoewel sommigen biddend doorkwamen, bijvoorbeeld Paul Kruger, hij was de president van de Union van de Transvaal, lang geleden, kwam en bad voor zijn mensen. En ze spraken over God als het Witte Licht in wiens aangezicht je niet kunt staan, je kunt er niet inkijken, het licht is te fel.
Dus was ik geïntrigeerd dat ze God beschreven als Het Licht. Ofschoon er ergens in de bijbel God genoemd wordt als Het Licht. Ik bestudeerde de bijbel erg intensief.
Dus toen ik de politie verliet had ik 4 ½ jaar van regelmatige channelen van gemiddeld 1 ½ uur per keer, ik had verschillende fenomenen gezien, bijvoorbeeld waarbij met een eenvoudige beweging een kat veranderde in een vacht die je over je arm kunt leggen, het vouwde zich om mijn arm. Er was een bepaalde angst voor katten, dus wilden ze geen katten dichtbij een dieptrance medium hebben, ze zeiden dat ze in botsing kwamen met het ectoplasma.
Er was ook een punt wat licht betreft, de channel kon helemaal geen fel licht verdragen, dus werd het in het half donker gedaan – fel licht zou erge pijn in het lichaam veroorzaken. Ook was het niet toegestaan om vlees te eten, als een medium vlees at zou hij over moeten geven. En natuurlijk probeerde mijn schoonvader opzettelijk vlees te eten om de gave te stoppen, of de bekwaamheid, of de mogelijkheid tot channelen. Maar hij was een genezer, dus.
Darryl : Was er een bepaalde groep waartoe hij behoorde die een soort van bescherming rondom hem opstelden?
Bernard : Niets. Daar wilde hij niets mee te maken hebben. Na zijn studies vormde hij geen enkele groep, niemand kwam naar hem toe, hij gaf niemand een reading, hij was gewoon een genezer die homeopathie gebruikte voor genezing.
Toen ik in beeld kwam werden die dingen weer geactiveerd, als ik bijvoorbeeld hoofdpijn had, ging ik naar hem toe, hij legde zijn handen op me en nam de hoofdpijn weg. Hij kon die dingen doen. Hij ging in trance, waar hij bijvoorbeeld demonstreerde, verlamde, zodat het lichaam in een standbeeld veranderde. Hij stond daar als een standbeeld, kon niet bewegen, wat fascinerend was. Hij kon dingen bewegen, zoals deuren openen door gebruik te maken van ectoplasma. Je gebruikt hier fundamenteel ectoplasma voor.
Wat mij uitgelegd werd was dat ectoplasma niet in dezelfde kwaliteit aanwezig is in elk lichaam, sommige mensen hebben meer ectoplasma bij zich dan anderen. Zij worden diepere trance mediums. Hij is met deze mogelijkheid geboren, het was niet iets waar hij in getraind was. Hij voorspelde de troonsafstand van de koning van Engeland vele vele jaren eerder, terwijl hij nog een kind was en omdat het uitkwam noemden ze hem de profeet, omdat hij voorspellingen deed die uitkwamen.
Dus ik was ontmoedigd en ook weer niet. Ik was erin geïnteresseerd een oplossing voor de wereld te vinden. Wat ik nogal fascinerend vond was dat de “hemel op Aarde” niet kon plaatsvinden, dat was iets waar we praktisch aan deel moesten nemen, wilden we het echt laten worden – dat was me wel duidelijk geworden gedurende al die studies.
En wat duidelijk werd in discussies met “het leven na de dood” was dat ze deze zaken uit de weg gingen, ze spraken er nooit over en ze gaven nooit duidelijk antwoord op wat verband hield met de spirituele wereld.
Het was alsof dat een onderwerp was wat verboden was om over te praten.
Dus van daaruit (de politie) was ik betrokken bij verschillende fraude zaken (bedrog), op het niveau van geld. Ik was door de spirituele wereld gewaarschuwd dat dat niet iets is wat onderzocht dient te worden, omdat je gedood wordt als je dat doet. Dus toen al die dingen door elkaar liepen besloot ik te stoppen en weg te gaan en ik verhuisde van Johannesburg naar Durban. Ik was bij de grootste politiemacht van het land. Ik was hier gestationeerd. Dus ik ging naar Durban en ik ging weer studeren, omdat dat volgens mij de sleutel is om mensen te helpen.
Gedurende 7 jaar studeerde ik wiskunde, want ik had daarvoor een redelijke aanleg. Mensen die in hun leven een bepaalde aanleg volgen, zullen die vergroten. Maar ik zag dat dat begrensd was. Mensen schijnen iets weer te vergeten, alsof het nooit waar wordt.
Je studeert op school en na school verdwijnt al dat geleerde gewoonweg weer. Het enige wat blijft is bijvoorbeeld je tafels, je verplichtingen, dingen die je uitwendig moest leren, allemaal hardop, die dingen blijven. Dingen die je als kennis leerde, die er niet hardop zeggend in gestampt waren, ben je geneigd te vergeten. Dat was een rare gewaarwording, want dat betekent, dat als je een beter geheugen hebt, je het verder in de wereld zal schoppen.
Door dat vast te stellen, werd ik me ervan bewust dat onze reading mogelijkheid nogal gruwelijk werd. Ik voelde me gelukkig dat ik me betrokken voelde bij dat probleem. Toen ik 18 jaar oud was deed ik cursussen om mijn leesmogelijkheden te vergroten en dat veranderde mijn leven, omdat het me in een positie plaatste om informatie onafhankelijk te observeren, zonder vooroordeel. Je leest eerst de informatie, kijkt ernaar zonder je geloofsovertuiging, zonder emotionele invloed, zonder je vooropgezette definities, omdat dat de uitkomst van de informatie beïnvloed. En dan kijk je ernaar, wat mij toestaat wat kritischer over het gelezene te zijn, in termen of het praktisch echt is, praktisch verdedigbaar, te ondersteunen is.
Langzaam maar zeker begon die mogelijkheid dat wat ik geaccepteerd had als echt, te beïnvloeden. Het was erg duidelijk dat de boodschap van de Bijbel een eigenaardige boodschap is, een vreemde boodschap, vol tegenstellingen en dus besloot ik, mijn blootstelling aan het medium verplicht, dat er blijkbaar definitief een leven na de dood is. Daar had ik geen twijfels meer over, omdat ik vele conversaties had en vele punten die werden getoond, die er erg duidelijk op wezen dat er een leven na de dood is.
Dus in mijn onderzoek met paranormalen, waar ik zo vaak als mogelijk naar toe ging en daar zat te luisteren om de verschillende lezingen tussen paranormalen te vergelijken.
Ik heb nooit, van alle sessies die ik bijgewoond heb, en dat zijn er velen, naast die van mijn schoonvader – waarschijnlijk honderd sessies extra, die ik volgde in die jaren – nooit twee dezelfde boodschappen op welke manier dan ook gehoord. Nooit kon er iemand zien dat ik andere helderzienden bezocht. En ik had vreemde ervaringen als dingen voorspeld werden die zouden gebeuren. Ik had een interessant idee, ik keek ernaar en ik voelde me niet verplicht het op te volgen, dus daardoor stopte ik het soms expres en volgde het niet op, wat de helderziende erg boos maakte. Want, zeiden ze: "Dit is een bericht van God vanuit de spirituele wereld" en ik moest me eraan houden. Ik zei eenvoudig dat ik dat niet wilde, ik bedoel, ik heb een vrije keus voor zover ik weet en plotseling had ik die niet volgens hen. Dus ik vond dat hele vrije keuze ding nogal uitdagend, zelfs bij de wezens van de spirituele wereld.
Dus eigenlijk was er geen grote beweging.
Ik deed mijn ding, ik bestudeerde de Kryon channelingen, de Conversaties met God uitgebreid. De Pleiadians, de Michael lezingen, een Cursus in Wonderen, vele boeken. Ik had mijn eigen bibliotheek uitgebreid. Joel Goldsmith – The infinite way- de St Germain geschriften, Melchizedek, al die dingen en ik wilde het intensief bestuderen. Ik wilde het op tape hebben, zodat ik het opnieuw en opnieuw kon horen en het uittesten. En ik leefde om te zien hoe effectief het is en of er enige waarde is aan een levende bijdrage voor mezelf in deze wereld, die ik kan demonstreren door een voorbeeld te zijn voor anderen. Voor mij gold toen het principe: vind een weg om een voorbeeld te zijn.
Daarom bleef ik software ontwikkelen voor leesmogelijkheden. Er waren vele tegenslagen, maar ik hield me vast aan hetgeen ik echt wilde doen. Voor mij ging het nooit om geld – het ging erom een manier te vinden om mensen effectief te steunen. Zelfs als ze niet begrijpen dat zo’n punt bereikbaar is. Een weg te vinden was voor mij: hoe meer kinderen ik effectief kon helpen lezen om een effectieve woordenschat te hebben, hoe meer kansen ze eigenlijk ontwikkelen om een eigen kijk op de wereld te hebben, onafhankelijk van de bestaande invloeden die onze werkelijkheid belemmeren.
Dus, paste ik dat toe op mijn eigen kinderen en dat was zeer effectief. Ze ontwikkelden een sterke onafhankelijkheid, effectieve kritische beoordeling van punten en een erg assertieve expressie. Daarom waren ze niet gemakkelijk te beïnvloedden. Voor mij was het punt van bestaan duidelijk, boven alle punten, liefde. Liefde is het ultieme punt.
Ik deed ook de cursus Esoteric Healing van Alice Bailey.
Ik had enkele interessante ervaringen die mijn perspectief begonnen te veranderen terwijl ik Alice Bailey bestudeerde. Ik begon te overwegen of er niet een definitieve technologie betrokken is binnen de spirituele wereld. Alice Bailey’s werk duidde duidelijk op die technologie en toen ik het toepaste, had ik ervaringen die erop wijzen dat het werkelijk een impact heeft op de realiteit zoals wij het waarnemen.
Uiteindelijk kwam ik ernstig in het nauw te zitten, financieel en in een echtscheiding. Na de echtscheiding nam ik een besluit en besprak het met mijn ex-vrouw. Het besluit was erg specifiek: dat we elkaar moesten vergeven, samenkomen, gaan zitten en elkaar vergeven. Want vergiffenis was voor mij een erg waardevolle, krachtige boodschap. Elkaar alles vergeven wat we elkaar ooit aangedaan hadden, opdat we een gepaste relatie konden hebben om de kinderen bij te staan. Dat deden we – we gingen op een avond tegenover elkaar zitten en we bespraken openlijk alles wat we gedaan hadden en we vergaven. Dat duurde ongeveer acht uur, het was erg explosief, extreem emotioneel. Daarin ontdekte ik iets interessants. Ik ervoer door vergeving toe te passen dat ik me lichter ging voelen, alsof er een last van me afviel. Ik besloot er helemaal voor te gaan, zoals ik altijd doe met dit soort dingen. Ik ga ervoor en test het uit, kan niet schelen wat. Aan het eind van de eerste acht uur sessie was ik in staat dingen waar te nemen die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Ik kon praktisch een andere realiteit waarnemen, precies daar waar we waren en ik kon ervaren wat er met alle mensen gebeurde en hoe meer we vergaven samen, zouden degenen die eraan wilden deelnemen in dezelfde groep van vergeven, ervoor zorgen dat ze in staat zijn om elkaars gedachten en directe ervaringen op te vangen en ik vond het fascinerend dat het in het fysieke lichaam zichtbaar was.
Dus begon ik dat te onderzoeken en na te vorsen.
Ik las er veel over zoals Louise Hay, Brandon Bays, diegenen die met vergeving te doen hadden, vergeving bestudeerden, het uittesten. Ook deed ik toen al aan kinesiologie. Kinesiologie vanuit het perspectief om binnen in mij te kijken, van wie ben ik werkelijk? Wat is zelfeerlijkheid? Waarom heb ik ervaringen, waarom als ik een plan heb, doe ik iets anders als ik van plan was? Dat had geen zin, geeft niet hoe goed mijn bedoeling is, op het laatste moment eindig ik met iets anders te doen. Het is alsof je gedwongen wordt jezelf te beschermen tegen een onzichtbaar punt van iemand die je pijn doet of kwaad doet. Dus ook al heb je de beste intentie, je zult altijd eindigen met iets te doen uit zelfbescherming. En op de punten, fascinerend genoeg, waar je doordrukte in je intentie, zullen degenen die doorhadden wat je deed opzettelijk gebruik van je maken.
Dus, je had deze catch-22, waar je – zeer vereenvoudigd – niet langs een punt van het vreemdste misbruik dat bestond kon.
Je kunt zeggen dat je een goed mens bent, maar als je op het punt van eigenbelang aankomt, het punt van zelfbescherming, zul je altijd eerst voor jezelf zorgen en geen acht slaan op iets anders en je zult het rechtvaardigen. Dus, realiseerde ik me, werd rechtvaardiging een erg duidelijk punt en veroorzaakte erg veel ongemak van binnen. Ik bedoel, ik kan wel iets rechtvaardigen, maar om uiteindelijk ermee te leven vond ik erg moeilijk, omdat het is alsof ik zwakker werd als ik iets in mij toestond tegengesteld te handelen aan mijn intentie en uiteindelijk handelde in eigenbelang.
Dus begon ik mezelf opzettelijk door de punten heen te duwen, om vergeving te kunnen toepassen, om er zeker van te zijn dat ik het niet goed praat, maar er door ga, wat er ook gebeurt, zelfs tot het punt van mijn eigen ondergang.
En ik bleef duwen.
Daar binnen….ik eindigde met zelfvernietiging. Ik eindigde met niets. En daar begon ik opnieuw. En op het punt waar ik opnieuw begon, keek ik nogmaals naar leesmogelijkheden en ik ontwikkelde programma’s en toen ontmoette ik een man, Rob, die wat doet met video-opnames en hij was nieuwsgierig naar wat we aan het doen waren en ik zei tegen hem: kijk, we doen een leesproject, proberen manieren te vinden om wegen te wijzen, die kinderen bijstaan om effectieve lezers te worden en die een impact hebben op de wereld.
Ofschoon onze ideeën en intenties klaarblijkelijk erg goed waren, was de praktische uitvoering ervan een ander verhaal.
Zij wilden een opname maken, praten over het leesproject, “real time tv” en dat ze op een avond zouden komen om een shoot te doen. Op een avond om ongeveer negen uur kwamen ze met licht en kamera’s en het werd een “real time” verhaal. We zaten in de lounge te praten en ik liet ze zien waar het allemaal over ging en uiteindelijk spraken we een beetje over vergeving en hoe het werkt. En terwijl we over vergeving spraken liep een van de kamaramannen de set op en ging voor me zitten en begon me uit te dagen over vergeving en speciaal wat betreft de Bijbel en hoe ik kon claimen dat vergeving zo waardevol is. Ik stelde hem iets eenvoudigs voor. Ik zei tegen hem: “zeg met mij: laten we elkaar vergeven; ik vergeef mezelf, dat ik niet onvoorwaardelijk liefheb”. Dat is toch iets eenvoudigs. Hij keek me aan en ik kon zien dat het op het puntje van zijn tong lag, maar hij kon het niet zeggen, dus bleef ik het herhalen en ik pakte zijn hand. Toen ik zijn hand pakte verstijfde zijn hele lichaam, alsof zijn hand in een klauw veranderde, zijn ogen gingen wijd open en hij was helemaal niet in staat te praten, zijn gezicht was verstijfd en het was erg duidelijk dat hij een ervaring had die ik niet onmiddellijk als iets herkende. Voor mij leek het op een inbezitneming, een aanval of zoiets. Ik bleef hem vasthouden en paste vergeving toe. Na een tijdje realiseerde ik me dat er binnen in hem iets was wat dit veroorzaakte. Plotseling verdween het en verliet het huis en op dat moment was hij terug, bewust, volledig, onmiddellijk nadat dat ding wegging en hij rende het huis uit en kwam terug zeggende, dat hij zich alleen herinnerde dat er een zwartheid over hem was, hij nu terug was. Bewust. Ondertussen draaiden de kamera’s.
Voor mij was dat een beetje ontmoedigend, omdat ik nu een vorm van bezetenheid ervaren had, die een persoon verliet en meteen op jacht ging naar een andere gastheer. Dus had ik eigenlijk meer kwaad dan goed gedaan, vanuit mijn perspectief. Het was nog steeds vaag, wat het ook was.
Ik begon weer te studeren en ik keek bijvoorbeeld naar Jezus. Die de slechte geesten uitdreef in de varkens en van de varkens dan in het water. Ik bedoel, zelfs daar zeiden ze dat deze geesten nog bestaan en zochten naar nieuwe gastheren, dat was voor mij niet waardevol. Dat deed me erg twijfelen aan de boodschappen van Jezus, omdat precies in die ene gebeurtenis een onacceptabel punt zat. Dus zwoor ik nooit meer een persoon te helpen die bezeten was, totdat ik begreep hoe dit te doen zonder de geest of de bezetter te bewegen en naar een andere gastheer te laten uitkijken.
D
arryl: Geloof je in het bestaan van duivels? In het verhaal van Jezus wordt gezegd dat duivels zouden vertrekken en niet meer terugkomen als ze een vriendelijk tehuis zouden vinden.
Bernard: Ik geloofde niets over demonen. Ik had er nu een ervaring mee. Ik had erover gehoord, maar vreemd genoeg was ik er hoe dan ook niet bang voor. Voor mij was het eenvoudig iets wat ik moet kunnen begrijpen. Maar toen begreep ik helemaal niets van demonen, voor mij was het een test van God voor mij en de ultieme test vanuit mijn perspectief toen was de test van vergeving. God had onder ons kwade geesten geplaatst die in essentie niet van ons verschillen, want het komt uit dezelfde bron, wat we onder ogen moeten zien en hen met vergeving ondersteunen. Voor mij was vergeving een geschenk van God. Zo begreep ik het toen. Het was de sleutel om zelfs een kwade geest te ondersteunen en dat dat het soort uitdaging was die God voor ons neerzette, voordat wij zijn koninkrijk zouden kunnen betreden. Dus ik keek uit naar dit soort dingen. Dus keek ik er naar en probeerde nog meer erover te vinden. Allereerst, voor de duidelijkheid, praktiseerde ik vergeving, om zeker te zijn dat er geen angst is.
Ik gebruikte kinesiologie om mezelf te programmeren om in staat te zijn om speciaal demonen bij te staan. Ik begon hen bij te staan door mezelf op te richten, omdat ik tot de conclusie kwam dat als ik een demon ín mij niet in het gezicht kon zien, of mezelf toestond bezeten te zijn en als ik die demon niet kan aanzien en vergeven, dan ben ik er ogenschijnlijk niet klaar voor.
De enige manier om uit te vinden of ik klaar ben om een demon bij te staan, is eigenlijk hem in me op te nemen. Dus richtte ik mezelf op om, waar ik ook ben, een demon automatisch in me op te nemen. Door eenvoudig dichtbij wezens te zijn, zelfs in winkelcentra, neem ik automatisch demonen in me. Dat had een terugslag die ik niet verwacht had.
Op een morgen werden we wakker en stond er aan de buitenkant van het huis geschilderd: ik ga jou doden en jouw zoon. Kruizen en alle soorten satanische symbolen op alle deuren en rond het huis. Cerise was bij me en ik zei: “wat is hier aan de hand?” Ze zei: “ we hebben demonen, overal.” Dus op de een of andere manier had ik de demonen beledigd, omdat ik ze bij me binnen liet.
Toen ik ze toeliet, liet ik ze vergeving zien. Ik had toen al het kwantum bestaan begrepen. Waar ik kan laat ik mijn totale zijn zien en wat ik heb gedaan met vergeving en hoe ik ermee werkte, waarom ik erop vertrouw enzovoort en ik erop vertrouw dat het hen ook zal helpen, door ze in me op te nemen.
Ik heb nooit een groep demonen gezien zoals deze, er waren er meer dan driehonderd. Ik wist niet precies wat ik moest doen. Ik zei tegen Cerise: “kijk, het is heel eenvoudig. We moeten al deze demonen in mij zien te krijgen, en wees er zeker van dat we ze allemaal krijgen.” Ze ging ermee akkoord. Dus deden we dat.
De laatste vijf waren het moeilijkst. Zij waren de sterkste demonen, maar we kregen ze allemaal in me. Ik richtte me op en liet hen vergeving zien en waar het allemaal over gaat. Ze transformeerden allemaal en gingen weg. Ik weet niet precies waarheen, maar ze waren niet langer demonen. Toen werd het me heel duidelijk dat vergeving eigenlijk specifiek de demonen transformeert.
Daarom heb ik er mijn doel van gemaakt om er zoveel als mogelijk is, te helpen. Te beginnen door thuisbijeenkomsten te houden waar we specifiek demonen naartoe brengen en hen specifiek bij te staan. Ik voelde me er op mijn gemak bij om toe te staan dat mensen bezeten raakten. Dat gebeurde zeer gemakkelijk als ik er toestemming voor gaf, vanuit het besef dat ik erbij was, zodat ik ze eenvoudig de ervaring kon laten zien. Zodat ze de ervaring van een demon konden begrijpen en vergeving toepassen en de demon bij te staan. En nadat de demon vergeving heeft toegepast, bespraken we hun levens met hen en wat de oorzaak was waardoor ze een demon werden, wat heel fascinerend was, omdat de manier waarop ze een demon werden meestal was gebaseerd op een traumatische ervaring die ze hadden in hun leven. Misbruik, allerlei dingen of een traumatische doodservaring veroorzaakte dat ze een demon werden. We bespraken het nadien.
Darryl : Dus de demon sprak als een persoon?
Bernard: Nee, eerst was de demon in het lichaam en sprak. Als de demon vergeving had toegepast – we deden vergeving met z’n allen – werd de demon wakker en we bespraken zijn leven. Ze waren niet langer een demon. Ze veranderden vlak voor onze ogen, velen. We deden dit heel vaak. Door verschillende lichamen, we testten het. We hadden soms drie of vier mensen tegelijkertijd bezeten, namen ze mee door vergeving, stonden hen bij. Ze verweerden zich vele malen. Ze gilden en schreeuwden en deden allerlei vreemde demonachtige dingen. Ze bezaten die persoon, hun ogen gingen wijd open, dat is een normale bezetenheid. Ik heb verschillende bezetenheden op de TV gezien, en dat is wat er gebeurd.
Ik was toen extreem assertief en stabiel. Ik heb op grote schaal geoefend om zeker te zijn dat er geen angst is. En om zeker te zijn, speciaal op één punt, het ene punt waarvan ik me realiseerde wat dat kritieke punt is: is dat er geen enkel punt in mij mag zijn wat ik niet vergeven had. Als de demon zo’n punt kon vinden, zouden ze zich eraan hechten. Want dat is eigenlijk alles wat ze deden. Ze nemen bezit van je op de punten die je nog niet vergeven hebt.
We testten dat door iedereen toe te staan te assisteren bij het transformeren van demonen, door ze een gelegenheid te geven om tegen de demonen te praten. Ik was er, maar iemand anders die er was kon ook met de demon praten. Maar de demon keek eenvoudig naar hen en wees op de punten waar zij nog niet vergeving hadden toegepast: “hoe durf je tegen me te spreken over vergeving als je zelf niet hebt vergeven.” Dat is wat de demon zei. Dus de demonen gebruikten hen, ze konden dat heel duidelijk zien en dat bracht de persoon in verlegenheid en ze wisten niet wat ze moesten zeggen, omdat de demon de waarheid sprak.
En op de 9e graad moest ik ingrijpen om de demon bij te staan. Omdat mensen normaal niet in staat zijn demonen bij te staan, omdat ze punten in zichzelf hebben die ze nog niet vergeven hebben. Daarom zijn ze niet in staat om demonen bij te staan. Ze wilden wel werken met demonen. Een aantal mensen werd die mogelijkheid gegeven, om deel te nemen om demonen te assisteren. We leerden een heleboel over bezeten zijn door een demon.
Zoals ik al zei, demonen zijn het resultaat van specifieke emotionele ervaringen gedurende het fysieke leven, wat een obsessie was geworden. We leerden ook dat demonen overgaan, integreren in wezens op vreemde manieren. Door alcohol, drugs of seks. Of fysieke traumatische gebeurtenissen. We leerden ook dat het “body-hoppers” zijn. Demonen die door de tijd reisden door van het ene naar het andere wezen te gaan met maar een missie, één ding, (alle demonen hadden een eigen missie) alsof ze gevangen zaten in de tijd binnen hun obsessie en hun obsessie continu uitspeelden. Dus als het speciaal wraak en boos zijn was, speelden ze wraak uit en kwaad zijn, door honderden jaren heen, voortdurend mensen in bezit nemend. En dan bezit nemen van mensen op kritieke momenten en zelfs een moord begaan. Veel van die mensen zitten in de gevangenis, terwijl niet zij de daad volbrachten waar ze van beschuldigd worden. Ze waren bezeten toen het eigenlijk gebeurde.
We realiseren ons dat dit niet gemakkelijk te geloven is. Weet je, de angst voor demonen is zo ver verbreid, maar de veronachtzaming voor de kracht van vergeving is veel uitgebreider. Ik bedoel, ik ontmoet nu christenen die vergeving hebben toegepast. Ze zeggen het, maar ze leven het niet. Daarom durven ze geen demonen op te nemen voor vergeving.
Ik zou willen voorstellen dat het duidelijk moet zijn, dat je eigenlijk niet vergeving toepast als je niet bereid bent het te vertrouwen. Zelfs in het aangezicht van de diepste duisternis, ik bedoel, daar is vergeving voor bedoeld.
Er is niemand de vergeving voorbij, zelfs een demon niet, of zelfs Satan of de duivel niet. We hebben Satan in het gezicht gezien en de duivel, met vergeving en ze hebben vergeving toegepast. Dus vanuit dat perspectief, mijn perspectief met een God die ”almachtig” is als een wijze van vergeving, doorstond de test van de tijd.
Darryl: Boden de demonen je een andere kijk op de spirituele wereld aan?
Bernard : Aanvankelijk niet. Aanvankelijk vanuit mijn gezichtspunt, keerden de demonen die volgens mij schoon waren, terug naar God. Voor mij bestaat God als het Witte Licht. Ik heb veel geschenken gekregen door het Witte Licht, die ik heb getest en ze waren echt. Dus volgens mij keerden ze terug. Ik leef “hier”. Ik heb me specifiek gedisciplineerd om bij mijn fysieke ademhaling te blijven, omdat ik dat als een plek binnenin me ervaar. Binnenin mijn wereld, die ik gemakkelijk kan besturen. Ik kan zelfeerlijk blijven en dat is iets waar ik een regelende impact in kan hebben, in wat ik ook doe. Dus verbleef ik daarom in mijn ademhaling.
We hebben een behoorlijk lange tijd, ongeveer twee jaar, demonen geassisteerd en soms werden we door mensen gebeld om hen bij te staan. Speciaal vrouwen die aangevallen waren door demonen, die seksueel gedreven waren en hun wilden aanranden of hen fysiek aanvielen. Ze wilden een fysieke ervaring hebben met een demonbezetting wat op seks gebaseerd was, wat normaal gebeurde als hun man vreemd ging.
Darryl : dus je werd gebeld als een soort exorcist?
Bernard : Ja, maar dit was nog gemakkelijk. Ik heb het vele keren gedaan. Ik kon de demon gemakkelijk vinden en hem in mij plaatsen. En dan hem assisteren. Ik heb ontdekt dat als je blijft aandringen op vergeving… waar ik op aandring bij de demon is dat ik bereid ben met hem voor eeuwig door te gaan hem vergeving te laten zien, als ze niet bereid zijn te zien wat ik ze wil laten zien. Ik laat ze zien dat ik wel ergere dingen heb gedaan dan zij hebben gedaan. Ik sta gelijk in hun “slechtheid”, in hun kwaad. Ik ben ook gelijk in de oplossing, wat vergeving is. En ik laat hen zien dat ik bereid ben hun gids te zijn voor eeuwig met vergeving. Natuurlijk wezen de demonen dit af, omdat niemand ooit bereid is hun bestaan op te offeren voor een enkel wezen, voor eeuwig met hen mee te gaan, en ik kon dat met zekerheid aan hen laten zien, omdat ze me konden testen. Wat betekent dat als je zeker van iets bent, sta je ervoor als zijnde eeuwig. Dus stond ik als eeuwig daar en liet hen dat zien. “Dit ben ik, voor eeuwig tot je dienst, voor één enkel punt: jouw vergeving. Dan laat je gaan wat je bezet. Dat wat je bindt, je obsessie, dat wat je als demon bestempeld. Dus laat je dat gaan en gaat vergeven." Dus dat is wat ik deed. Voor mij was dat niet ongewoon. Dit punt was eenvoudig gezond verstand. Dat was voor mij wat stilzwijgend aangenomen is in de lessen van Jezus, al de lessen van vergeving. Het was stilzwijgend aangenomen dat vergeving het gereedschap is dat alle banden verbreekt van alle belemmeringen, duisternis, hoe je het ook noemen wilt.
Toen, tijdens dat wij de dingen van vergeving deden, opende zich het portaal. Nu had ik toen duidelijk een paar serieuze vragen die ik aan God en de hemel wilde vragen. Ik was toen behoorlijk tevreden met het bewijs wat ik kreeg, dat de Reptilianen bestaan.
Darryl: Wat, de Reptilianen?
Bernard : Ja, zij waren echt, omdat ik dat al op verschillende punten getest had.
Darryl : Oké, een ogenblik. Je maakt een soort shift van “God is goed, geen kwaad” naar “kwaad bestaat”. Oké. Demonen bestaan oké. Vergeving helpt de demonen en nu de Reptilianen?
Bernard : Ik had eerst David Icke’s werk bestudeerd en was niet tevreden met zijn presentatie van demonen, er was gewoon geen bewijs. Ik bedoel, hij maakte plotseling een grote sprong met de aanvaarding van de Reptilianen. En ze waren allemaal slecht.
Ik kwam van een punt van vergeving, wat zoiets is als het beste eten wat je hebt me voorzetten, omdat vanuit mijn perspectief er geen “allemaal slecht”is. Voor mij is vergeving een gereedschap. Dus of de Reptilianen allemaal goed of slecht zijn, of ze buitenaardsen zijn of wat dan ook, ik ben daar niet in geïnteresseerd.
Ik heb eens een ervaring gehad met buitenaardsen tijdens een meditatie; een fysiek gemanifesteerde ervaring, die bevestigd is door een ander persoon, op hetzelfde moment, zonder conversatie. Dus het was een directe demonstratie van een buitenaardse gebeurtenis.
Darryl : Kun je hier wat meer over vertellen?
Bernard : We waren aan het mediteren en ik werd me bewust van iets als een voertuig en het volgende moment had ik een vorm in mijn handen van licht met heel veel kleuren. Ik stuurde het naar een van de mensen die om me heen zaten en onmiddellijk ging die persoon in trance en begon automatisch te schrijven. De boodschap was: ”Wij zijn van een planeet ver weg. Hij weet het” en hij wees naar mij. Ging dan verder met schrijven. Het was Yankor, die we geïnterviewd hebben.
Ik bedoel, er was geen enkele manier waarop we dit geconstrueerd hadden, het was een onmiddellijke gebeurtenis, onmiddellijk. Er was geen communicatie. Al wat er gebeurde was op schrift. Wat ik ervoer werd uitdrukkelijk bevestigd door een ander persoon, want zo werk ik altijd. Ik wil bevestiging door een onafhankelijk iets of iemand dat niet beïnvloed wordt op welke manier dan ook. Dit was mijn bevestiging, ik was zeer tevreden.
Daarna ben ik in ruimteschepen geweest. Ik heb er het Universum in doorgereisd, dus ik heb het Universum vanuit dat perspectief gezien, wat fascinerender was dan de buitenaardsen moet ik zeggen.
Natuurlijk waren de buitenaardsen zoiets als een vrij vliegende vorm van water. Maar ze waren in staat om me in een eigenaardige technologie het hele Universum te laten zien. En ik kon erdoor reizen met een snelheid dat is… whow, en het waarnemen! Wat nog interessanter was dat we de werkelijkheid ervan ervaren konden.
Maar voor mij was dat irrelevant want het probleem lag op Aarde. Het probleem had niets te maken met Aliens en ruimteschepen. Het was irrelevant omdat ze geen verschil konden maken. In gewone taal: als de Aliens nu zouden komen, zal dat de mens en hun oorspronkelijk gedrag niet veranderen. Het zal de angst in de mens niet veranderen. Het zal niets veranderen aan hoe ze leven, werken, de familiestructuur. Het verandert niets aan wat op Aarde bestaat, omdat dat is hoe de mens is. Dus Aliens, dat was voor mij duidelijk, zullen niet werkelijk naar de Aarde komen.
Ik begreep toen niet wat Aliens, buitenaardsen, werkelijk waren, en hoe het inter-dimensionaal werkt. Ik had geen idee van deze dingen. Ik had deze ervaringen en ik besloot duidelijk dat ze er niet waren om me te beïnvloeden in mijn basisbegrippen; wat het principe van hier zijn is: adem, vergeving toepassen, leven als vergeving.
Toen ik mijn woorden reinigde, kon ik al de woorden zien als multi-dimensionaal geluid.
Dat gebeurde toen ik ongeveer 35 jaar oud was. Dus, ik kon de woorden binnen een persoon horen, zijn totale leven, het ontvouwde zich in klank. Want in essentie is ons bestaan klank.
Ik begreep niet helemaal de uitleg van de dingen, maar ik had het bestaan ervan al duidelijk bij mezelf aangetoond, en ik had al uitgetest hoe het zich manifesteerde in het fysieke lichaam als pijn en hoe we onze werkelijkheid scheppen. Wat klaarblijkelijk een andere discussie is.
In dit stadium hadden we vele verschillende ervaringen.
Bijvoorbeeld, Cerise was met een man die James heet naar de begrafenis van zijn vader geweest, die tijdens een auto-ongeluk was gestorven. Drie weken later, toen we druk bezig waren met het werken met demonen, was plotseling die vader in het Portaal (medium Andrea van Desteni). Het Portaal was toen al open. Hoe wist ik dat dat werkelijk gebeurde? Omdat er iets gaande was met Cerise en James, waar ik me niet van bewust was en Keiran (we interviewden Keiran) zei onmiddellijk tegen me: ”Wacht. Je weet niet wat hier gebeurt, laat mij het afhandelen”. Dat deed hij, waarop Cerise oog in oog kwam te staan met haar vergevingspunt. Omdat ze in het aangezicht van haar verschrikkelijkste nachtmerrie moest vergeven. Wat ze deed. Wat fascinerend was. Ze transcendeerde vergeving op het ultieme niveau. Toen Keiran daarmee klaar was, had hij een eenvoudige vraag: “Wat nu? Wie laat me zien wat er aan de hand is?” Ik heb het hem laten zien. Ik kon hem alles laten zien met een enkele aanraking. Dus een demon kon ik simpel aanraken op de eenheidsverbinding en we begrijpen alles onmiddellijk. Ze veranderen, passen vergeving toe, alles.
We leerden over kwantumtijd op de meest fascinerende wijze, omdat we nu in een kwantumwerkelijkheid zijn, en dat is eventueel op klank gezet, waarin een enkel woord de kwantum uitdrukte; de multi-dimensionale kwantumrealiteit, welke tijdloos is, wat overal hier is, waarin de demon onmiddellijk alles kan begrijpen en vergeving kan toepassen. Stel je voor, alles in een enkele ademhaling.
Het kostte tijd om daar te komen, uiteindelijk heeft de langste 45 minuten geduurd, 45 minuten met een enkele demon die Patrick heette. We hebben enkele interviews met Patrick gedaan. Er was een andere demon met de naam Bill. Hij kwam door en zei tegen me:”Ik weet wat je doet. Jij gebruikt de wet van verzet en ik zal me niet tegen jou verzetten”. Dus zei ik tegen hem: ”Dat is prachtig dat je je niet tegen mij gaat verzetten, dat staat me toe jou te omhelzen. Daarvoor omhels ik je”. En op dat moment werd hij razend. Dus in principe gebruik ik de wet van weerstand. Het was een eenvoudig principe. Demonen die doorkwamen verzetten zich tegen je. Ik verzette me niet tegen hen. Ik opende me juist. En als ze zich verzetten, kijk dan eens naar de fascinatie van de natuur van verzet. Verzet is een “duwen”. Als je duwt, als er geen weerstand terugkomt, ga je erin. Op die manier gebruik makend van de wet van verzet, kreeg ik de kans de demonen te laten zien wat er aan de hand is. Ze konden me niet weerstaan vanuit dat perspectief. Want dat was vergeefs. Dus dat liet een ander perspectief zien. Ik had maar een seconde om uit te zoeken hoe ik met deze slimme demon om moest gaan, ik bedoel, hij zei me dat hij zich niet zou verzetten.
Darryl : Het werkt aan beide kanten.
Bernard : Ja het werkt naar beide kanten. Daarom is het zo fascinerend. Het principe, van wat ik er toen van begreep was dat er een enkele wet is binnen bewustzijn, die er ook is in het fysiek gemanifesteerde Universum, wat de wet van Balans is. De Wet van verzet is eenvoudig daarvan afgeleid, omdat alle dingen zich altijd van elkaar in evenwicht duwen. Wat de wet van Balans is. Daarom is alles altijd in evenwicht. Als je iets wilt veranderen moet je een stap buiten evenwicht doen. Of je staat het in je toe, of je duwt het en dan sta je het in je toe.
Je moet omarmen wat hier is om het te veranderen.
Je moet buiten de balans stappen, Je wordt virtueel het veranderpunt. Je moet de katalysator worden. Je bent niet de katalysator als je niet ingrijpt, want dan zal er geen verandering zijn.
Dat werd duidelijk gedemonstreerd toen we zo met demonen werkten.
Dus toen het Portaal zich opende, gaf dat ons een nieuw perspectief op alles, want we hadden met demonen te maken gehad en ik besprak met mensen dat we een directe toegang tot de hemel nodig hadden om te onderzoeken wat er aan de hand is. Waarom bestaan er demonen bijvoorbeeld. Wij hebben hier bewezen dat vergeving demonen veranderd. Ik zou van de hemel willen weten waarom zij geen vergeving hebben toegepast bij demonen. Dat is toch de boodschap van de hemel? Wij hebben hier in deze wereld, in het fysieke, bewezen dat vergeving werkt bij demonen, en de hemel past geen vergeving toe? Ik zou wel willen weten waarom niet?
Dus ik heb iemand nodig die naar de hemel wil gaan om uit te vinden wat er verdorie aan de hand is. Sunette zei dat zei dat wel wilde doen en op het moment dat ze het zei, testte ik het. Ik test deze dingen binnen in me en het was goed. Ik was wel een beetje onzeker, omdat ik niet wist wat ze daar aan zou treffen. Zal ze sterk genoeg zijn om het te doorstaan? Het enige wapen wat ze heeft is vergeving. Wat er ook zou gebeuren, ze moest vergeving toepassen. Wat vreemd is niet?
Ik zei: ”Er is slechts één ding wat ik voor je kan doen. Ik kan je beschermen. Ik kan je beschermen met de genade van God”. Wat ik deed was mijn handen op haar schouders leggen en mezelf neerzetten als haar beschermer. Ik begreep namelijk een ding duidelijk: wij zijn het beeld en de gelijkenis van God. Dat betekent dat we een en gelijk zijn. Daarom zijn wij het leidende principe van de schepping. Daarom zet ik mij, zet ik alles hier neer als het absolute leidende principe. In dat ene moment haalde ze adem en verliet haar lichaam.
En ze kwam ook weer terug, met vele verhalen over allerlei zaken (die ze gezien had) en ze bracht wezens mee. Ze zei: “Oh ik ontmoette dit wezen en deze, oh, dit is een demon en”… een heleboel dingen gebeurden. We kregen het erg druk. Ik had een gesprek met… Ik had Osho heel uitgebreid bestudeerd. Ik wilde met Osho praten, omdat ik altijd een mate van respect had voor wat hij deed en schreef. Dus wilde ik van hem horen…. Hij kon wat licht laten schijnen op wat er aan de hand is. Dus sprak ik met Osho en toen hadden we een Jezus optreden. Dat was fascinerend, want ik betwijfelde – aan de hand van de boeken die in deze wereld erover geschreven waren – of hij bestaan had of niet.
Mijn kinderen gaan nooit naar de kerk. Ze hebben nooit aan de Bijbel blootgestaan. Er was nooit met hen over Jezus gesproken, niets. Leslie-John kwam de kamer binnen en zei tegen me… en onthoudt dat Leslie-John nooit naar de kerk was geweest, hij is nooit gedoopt, hij las nooit de Bijbel, hij weet niets van deze dingen. Dat was nooit een deel van zijn bestaan, want, voordat hij geboren was had ik dat allemaal al opgegeven. Ik volgde al het pad van vergiffenis, naar het beeld en gelijkenis van God, wat geen religie is. Daarom was voor mij de Bijbel in essentie religie. De levende realiteit is geen religie.
We spraken met Osho en toen kwam Leslie-John de kamer binnen en zei: ”Kijk, Jezus komt zo door het Portaal. Als hij komt roep me dan”. Ik zei: “Oké, waar heb je het over?” Ja, het was fascinerend, het volgende moment kwam Jezus door het Portaal en we riepen Leslie-John. Hij kwam binnen en hij en Jezus waren zoiets als dikke vrienden. Toen kwam uit dat Jezus al een tijdje gepraat had met Leslie-John en zich als zijn gids opwierp. Ik wist het echt niet, totdat dit zich voordeed. Wij bespraken verschillende dingen en hij legde uit wat er was gebeurd en zo. Hij vertelde dat hij gevangen zat in de dimensies. Vreemd genoeg was hij gevangen in de dimensies en had geen toegang. Maar zelfs toen heb ik niet naar het Witte Licht gevraagd. Ik accepteerde het nog op een diep niveau dat God als het Witte Licht bestond. Zelfs toen. Ik had met Reptilianen gesproken. Voor mij waren ze gewoon een deel van dit hele gebeuren en God had een groter doel en al wat ik moest doen was het begrijpen. Dus hier zitten we dan, pratend met Jezus.
Jezus en Keiran maakten de demondimensies schoon. De laatste demon die we deden was Hitler. De allerlaatste die we deden. Daarna waren er geen meer.
Darryl : Hoe ontsnapte Jezus na te zijn opgesloten?
Bernard : Ik denk dat we een andere discussie moeten voeren. Er is veel meer, we zijn bij de basis blijven steken. Deze dingen gaan we nog behandelen, of niet. Dus ze maakten de demondimensie schoon; Jezus, Keiran, Hitler, Mykey. Ze brachten ze allemaal bij elkaar en ze pasten vergeving toe en ze trancendeerden allemaal. Dat was het dus. Na al die jaren die we daar mee doorgebracht hadden, zijn er nu geen demonen meer.
Darryl : Welk jaar was dit?
Bernard : Vraag je mij dat?
Darryl : 2003, 2004
Bernard : Dat zullen we op moeten zoeken.
Dus ik zat daar met Chief (Bernards rode indianen gids) en dronk koffie. Hij stelde me een vraag, hij zei: ”Na dit alles, vertrouw je nu op God?”. En ik zei: ”Chief, ik moet eerlijk zijn tegen me zelf en zeg nee”. En ik vroeg aan Sunette: “Ga het Witte Licht vragen wat er hier aan de hand is, stel vragen. Ik weet niet welke maar stel vragen”. En toen ineens wist ik het en zei: ”Nee ik moet zelf gaan vragen”. Dat deed ik. Ik deed dit vanuit een ander perspectief, ik werd het eenvoudig. En op dat moment, en alles wat ermee verbonden was, was niet meer.
Ik had eigenlijk nooit met engelen gesproken, want ik was zo kwaad op ze, omdat ze demonen toestonden te bestaan en geen vergeving toegepast hadden en dat ontkrachtte heel hun bestaan. Elke grote meester en grote goeroe, wie ook, ontkrachtten op dat moment al hun boodschappen van liefde. Omdat het grootste gereedschap dat ze hadden vergeving was en ze gebruikten het niet. Terwijl wij op Aarde bewezen hadden dat vergeving toepassen alles transcendeert.
Darryl : Wanneer kwam je op dat punt? Was dat voordat de demonen weg waren? Dat de engelen hun bestaan ontkrachtten?
Bernard : Nee, ik vroeg dat niet direct. Ik sloeg er gewoon geen acht op, omdat ik van het principe uitging dat vergeving de les is die hier is om alle leven bij te staan.
Darryl ; Engelen zijn een verlengstuk van God toch?
Bernard : Ik zou iets van God zelf willen horen, het Witte Licht. Dat zou ik willen. Toen het gebeurde, waren er op dat moment geen engelen meer. Ik realiseerde me niet gelijk alles wat er gaande was, wat er gebeurde, wat er in 1998 gebeurde. Ik realiseerde me niet alles wat er plaatsvond. Dat kwam allemaal aan het licht toen we het gingen onderzoeken. We realiseerden ons dat er heel wat meer tussen hemel en Aarde is. En we deden 1 ½ jaar lang onderzoek voordat we wat zeiden. Daar aangekomen, hadden we al verschillende jaren één simpel feit bewezen: dat vergeving alle dingen transcendeert. Dat is de sleutel van alle sleutels.
Als vergeving voor een demon werkt, kan het voor ieder mens werken, een en gelijk. Voor mij was de boodschap van de demonen altijd één boodschap: Vergeving. Wij realiseerden dat klaarblijkelijk, in de hemel was het eenvoudig, in de demonendimensie was het eenvoudig om miljoenen van demonen te helpen, omdat daar kwantumtijd is. Op Aarde was het een ander verhaal. Je kunt het niet doen. We zijn hier in de tijd. Hier moet iedereen het voor zichzelf doen. Hier moet iedereen zelfvergeving voor zichzelf toepassen.
Het belangrijkste was, hoe breng ik deze boodschap op een begrijpelijke manier over, die zin heeft, die mensen zal steunen zich te realiseren dat we uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor onszelf.
Darryl: Dank je wel.
| < Vorige |
|---|